- To jest film bez „szmalcu”, jak wyraziła się Agnieszka Holland, czyli cukierkowego, poprawnie politycznego współczucia dla ofiar Holocaustu. Polska, o międzynarodowej renomie, reżyserka mogła nakręcić kolejną, wielką hollywoodzką produkcję. Miała profesjonalny scenariusz inspirowany prawdziwą, choć nieprawdopodobnie brzmiącą historią. Mogła zatrudnić międzynarodowe gwiazdy, zbudować w studio dobrze oświetlone „ lwowskie” kanały. Okrasić to żydowskim folklorem, klezmerską muzyką i jidysz bezmyślnie powtarzanym przez amerykańskich aktorów. Powstałaby kolejna, kasowa produkcja zagładzie Żydów w ciemnych czasach nazizmu. Niewiele wyjaśniająca, niewiele najnowszą historię rozjaśniająca.

   I dodatkowo wątpliwie prawdziwa. Kierując się prawdą Agnieszka Holland pokazała masową zagładę Żydów w wielokulturowym, wielojęzykowym Lwowie. Gdzie Żydzi, Polacy, Ukraińcy żyli w jednym mieście, ale obok siebie. Mówili różnymi językami, żyli wedle wskazań różnych religii. Częściej nienawidzili się niż integrowali ze sobą. Ale żyli. Czas zagłady zaczął się w czasie kolejnych okupacji Lwowa.

  Pokazała też ocalenie Żydów. Prawdziwie. Poldek Socha lwowski złodziej i kanalarz nie chciał ratować Żydów z idealistycznych pobudek. Najpierw kalkulował co mu sie lepiej opłaca: wydać ich od razu Niemcom za jednorazową nagrodą czy za pięćset złotych ukrywać, i żywić w okupowanym mieście. Rachunek wydał się prosty, ale każdy dzień mógł przynieść wsypę i śmierć sochy i jego rodziny za pomoc Żydom. Warunki okupacji w Polsce różniły się od tych we Francji czy Holandii, o czym na Zachodzie stale zapomina się.

  Poldek Socha nie dorobił się majątku na ukrywaniu „ swoich Żydów” , bo ich oszczędności skończyły się przed wypędzeniem Niemców z Lwowa. Zyskał człowieczeństwo. Zrozumienie, akceptację ludzi innej narodowości, religii, kultury. Ich zaufanie, nawet przyjaźń.  Z ciemności przeszedł na jasną stronę.

PS.  Poldek Socha w filmie bałaka, czyli mówi gwarą lwowską. Nie słyszaną w polskim filmie od czasów przedwojennych.